Нандимукхи започнала со она што го знаела од претходниот ден. Кришна со почит ѝ пристапил на Паурнамаси како на искусна подвижничка, упатена во мантри, скапоцени камења и силни билки. Ја прашал со каков совет би можел да ја спушти Радха од планината на нејзината воздржаност и да ја развесели заедно со нејзините пријателки.
Кришна ѝ објаснил дека дури и безброј други гопии не би можеле да Му ја донесат истата радост. Само Радха ја украсува земјата на Неговото срце. Во зборовите што ги пренела Нандимукхи, Радха е како лоза што исполнува желби, како самата свест што го оживува срцето или како знаме на победата. Секоја слика зборува за нејзината незаменливост за Него.
Паурнамаси го сослушала. Нејзиниот одговор звучел како одбивање. Радха е угледна и длабоко скромна, рекла, па како би побрзала кон Него како некоја што лесно го менува својот збор? Но во споредбата на Радха со молња, а на Кришна со густ облак, се насетува и утеха. Молњата може да се види близу до облакот.
Нандимукхи продолжила со она што се случило потоа. Кришна се вратил дома, а Паурнамаси ноќе ги разгледувала своите книги за мантри. Кога ѝ наложила на Нандимукхи да му го предаде писмото, таа го зела и веднаш тргнала. Нандимукхи им кажала само што знае за предавањето на писмото. Содржината не ја прочитала.
Радха од слушнатото извлекла свој заклучок. Паурнамаси, си помислила, испратила мантра, а Кришна отишол на осамено место да ја повторува. Затоа им рекла на пријателките да се вратат дома и таму да го извршат обожувањето на Сонцето. За местото каде што се наоѓал Хари таа изрекла поклон.
Кундалата се насмеала на претпоставката. И најмал одблесок од Кришна веќе е доволен да ја вознемири прибраноста на Радха. Зошто би Му била потребна мантра за тоа? Радха ѝ вратила со свечена пофалба за необичниот подвижнички живот на Паурнамаси, за воздржаноста на нејзината следбеничка Нандимукхи и за мудроста на Кундалата. Се пошегувала дека токму таквите почитувани жени ги водат угледните домаќинки во самадхи.
