Радха уште спиеше, а нејзините служителки веќе беа искапени и украсени со венци. Облеката и накитот што ги носеше Радха сега го красеа и нивниот изглед. По умешност и по доблест тие ѝ беа сродни на Рупа Манџари. Иако секоја можеше да предводи своја дружина, нивната радост беше во службата на Радха. Поетот ги споредува ситните линии на нивните стапала со блесок што ја надминува молњата.
Северно од внатрешните одаи на Џатила стоеше домот што Вришабхану го изгради за својата ќерка. Столбовите, тремовите и портите ја покажуваа умешноста на градителите. Светилките од скапоцени камења ги осветлуваа сликите, а посетителите застануваа восхитени пред нив. Бликавата сафирна галерија им личеше на пауните на дождовен облак. Ги раширија опашките, па повторно ги собраа штом над сината галерија ги здогледаа сребрените лебеди.
Манџариите ги исчистија и ги намирисаа местата за седење, за оброк и за одмор. Послаа мека простирка и закачија настрешница со бисери. Една ги исполира садовите, друга донесе вода соодветна за годишното време, а трета положи перница на покриената клупа. Алките на една служителка заѕвонија кога го отвори ковчегот со облеката и накитот. Другите ги подготвуваа камфорот, црвениот прав и сандаловината, плетеа цветни украси и виткаа листови од бетел со каранфилче и други мирудии.
Во Враџа се огласија садовите во кои се матеше кисело млеко, ведските рецитации и кравите што ги бараа телињата. Пејачите ја славеа Кришнината слава. Папагалите, врапчињата и пауните се надоврзаа со своите гласови. Луѓето се исправија на постелите и почнаа да размислуваат за дневните обврски. Жените во мислите веќе беа кај Нанда, зашто го чекаа мигот кога ќе го здогледаат Кришна.
Баба ѝ Мукхара дојде и ја повика Радха. Таа се разбуди, се прозева и ја погледна со сè уште поспани очи. Мукхара ја забележа Кришнината жолта ткаенина врз неа и се преправаше дека ја одминала со поглед. Ја потсети дека сонцето веќе изгрева, па ѝ рече да се искапе, да му принесе почит и да касне нешто. Загрижена што Радха слабее, ја погали со солзи во очите и ја зеде в скут. Потоа побрза кон домот на Нанда, желна да го види Кришна.
Пријателките доаѓаа една по една. Радха седна со нив, а разговорите и смеата ги исполнија одаите. Ја прегрна и Шјамала, која секогаш знаеше кога да дојде. Средбата со Радха за Шјамала беше како дожд над посевите. Радха ѝ рече дека штотуку мислела на неа. Ако дрвото на копнежот најпосле ѝ роди плод, тогаш утрото навистина ќе биде добро. Шјамала ја задеваше дека можеби веќе го вкусила плодот. Бојата на очите и знаците на усните ѝ дадоа повод за шегата.
Радха ѝ објасни зошто шегата тешко ја утешува. Кога молња ќе ја осветли ноќта и ќе згасне, мракот се чини уште погуст. Така ѝ беше по краткиот поглед на Кришна. Шјамала ја пренасочи сликата кон месечината и нејзините зраци. Радха се согласи со споредбата, но рече дека нејзините очи, како птиците чакора, од таа месечина добиваат само по некоја капка светлина. Шјамала тогаш ја замоли да им раскаже за ноќта. На неа ѝ требаше таа приказна како утринско капење во Ганга.
Радха си спомни како во шумската одаја ја облеал син сјај. Во споредбата што ѝ ја раскажа на пријателката, целата лила беше како претстава на која им ги подарила своите сетила на танчарите. Потоа ѝ се губеше споменот за текот на претставата. Шјамала весело ја нарече водителка на самиот танц. Радха се прашуваше како да го разбере она што го доживеала, како сон, привид или чудо. Шјамала ја потсети дека медот од Кришниниот лик лесно ја обзема мислата.
