Нарајана му раскажал на Нарада како Кришна ја видел Радха вознемирена од помислата на разделба. Ја прибрал до своите гради и ја однел до езерото каде што се среќавале. Таа крај Него блескала како молња крај облак. Обајцата носеле накит од скапоцени камења, а во нивното прибежиште светеле светилки украсени со камења. По миговите поминати заедно, Радха му проговорила.
Му рекла дека крај Него расцветува како билка на утринско сонце. Со Кришна блеска како светилка во ноќта, а во разделба слабее како месечината во темната половина од месецот. До Неговите гради сјае како полна месечина. Се чувствува како пламен нахранет со прочистен путер, а разделбата ја прави како лотос овенат на студ. Кога Кришна си оди, нејзиниот свет станува како земјата откако ќе зајдат сонцето и месечината. Го нарекла душа на сите живи суштества и свој особено близок Господ.
Радха му објаснила дека гопиите блескаат крај Него како скапоцен камен во златен накит. Владетелите крај Него се како ѕвезди осветлени од месечината. Јашода и Нанда во Него наоѓаат убавина како дрвјата во своите гранки и плодови. И жителите на Гокула и Баларам, рекла таа, добиваат сјај во Неговото присуство. За шумите на Вриндаван Кришна е украс и заштита, како силен лав во шума. Без Него Јашода тагува како крава што го бара телето, а срцето на Нанда гори како зрно во загреан сад. Откако го кажала тоа, Радха се спуштила пред Неговите стапала.
Кришна ја утешил со духовна поука што ја пресекува збунетоста како остра секира. Нарада го замолил Нарајана да му ја раскаже таа јога, зашто сакал да чуе како таа ја отстранува тагата. Нарајана рекол дека Кришна го познава целото учење. Во различни прилики, делови од него им кажал на Шива, Брахма, Дхарма и самиот Нарајана. Меѓу оние што добиле дел од поуката ги спомнал Санаткумара, Ананта, Капила, богот на сонцето, Прахлада, Дурваса и Бхригу. Потоа се навратил на зборовите што Кришна ѝ ги кажал на Радха покрај езерото.
Најпрво Кришна ја потсетил Радха дека се сеќава на своето потекло. Ја повикал да се присети на Голока и на клетвата на Судама. Поради клетвата ќе имаат време на разделба, ѝ рекол, а потоа повторно ќе се сретнат. Тој ќе се врати во својот дом Голока со пастирите и гопиите што живеат таму. Потоа ја повикал да ја чуе поуката што носи радост и мир на умот.
Кришна ѝ рекол дека пребива во секое суштество како неговата внатрешна Душа и сведок на неговите дела. Како што воздухот се движи насекаде и останува слободен од она низ кое минува, така Тој останува недопрен од делата што ги сведочи. Живата душа ја споредил со свој одраз, кој дејствува и ги искусува плодовите на своите дела. Го дал примерот со небесниот одраз во сад со вода. Кога садот се движи, се движи и одразот, а кога ќе се скрши, изворот на одразот останува. На Радха ѝ рекол дека обајцата се присутни во живите суштества и дека создадените облици се минливи.
Кришна рекол дека постои пред создавањето и останува и по неговото распаѓање. Својата врска со Радха ја споредил со белината на млекото, која е неразделна од самото млеко. Во различни светови, објаснил, нивното единство се пројавува во различни облици. Во Ваикунтха таа е Махалакшми крај Неговата форма со четири раце. Ги спомнал и Сарасвати, Савитри, Дурга и Парвати, а во Голока ја нарекол Радха, господарка на танцот раса. Во Вриндаван ја спомнал како Вринда, а крај реката Вираџа како Вираџа.
Потоа Кришна ја објаснил нивната поврзаност преку дејствата на светот. За огнот Радха е Сваха, силата со која гори, а за сонцето таа е сјајот со кој свети. За месечината таа е убавината на Рохини, а за Индра благосостојбата што ја олицетворува Шачи. Кај жртвопринесувањето таа е дарот што го придружува обредот. Како што грнчарот има потреба од глина за да направи сад, така на Пуруша му е потребна Пракрити во создавањето. И кога како Шеша ја носи Земјата, Кришна ја препознава Радха во неа, носителката на посевите и скапоценостите.
Во Радха ги препознал и мирот, убавината, трпението, милоста, верата и преданоста. Ја нарекол своја поткрепа, а себеси нејзина Душа. Таа е Пракрити, а Тој Пуруша. Секој е неопходен за создавањето. По тие зборови, Кришна повторно ја прибрал Радха до своите гради и ја утешил.
