Откако ѝ ги раскажал на Радха случките за скротената гордост, Кришна ја повикал да се врати во Вриндаван. Сакал што поскоро да ги види гопиите, кои страдале од разделбата. Радха го замолила да ја понесе, зашто чувствувала дека самата нема сили да оди. Кришна се насмеал, ѝ рекол да се качи кај него и исчезнал. Таа заплакала, го побарала наоколу, па тргнала кон шумата на Вриндаван.
Во сандаловата шума Радха ги нашла гопиите како талкаат вознемирени. Очите им биле полни со солзи, а лицата им се црвенееле од тага и лутење. Ја оставиле храната и низ шумата го повикувале својот Господ. Радха им раскажала што се случило при нејзиното патување низ Малаја. Потоа им се придружила во плачот и со нив повторно го повикала Кришна. Тогаш Кришна им се покажал во истата сандалова шума.
Штом го видела, Радха потрчала кон него со насмевка. Го прегрнала, а во истиот миг, сè уште налутена, му ги зела флејтата, венецот и жолтата облека. Кога се смирила, повторно му ги наместила облеката и венецот и му ја вратила флејтата. Го помазала со сандал, агару, мошус и кумкума. Го погледнувала и го бакнувала со нежност. Во еден миг го прекорувала, во следниот му пеела пофалби, па му понудила тамбула со камфор.
И гопиите заплакале кога му кажале колку им тежела разделбата. Му раскажале како се откажале од јадење и како талкале по шумите дење и ноќе. Час го прекорувале, час му пееле, а потоа го дарувале со накит и сандал. Некои велеле да го чуваат на око Оној што им ги украл срцата. Други сакале да го стават во средината на нивниот круг или да го врзат во своите срца со врската на љубовта. Потоа со него прошетале низ тивките, убави шуми и стигнале до местото на танцот раса. Кришна седнал на златно седиште и меѓу нив блескал како месечина среде ѕвезди. Им се покажал во повеќе облици, а Радха ја повел за рака до павилјонот што го изградил Вишвакарма.
Кога го слушнал расказот, Нарада прашал зошто мудрите прво го изговараат името на Радха, а потоа името на Кришна. Нарајана му одговорил дека Пракрити е мајка на светот, а Пуруша е негов татко. Почитта кон мајката, рекол тој, се гледа во редоследот на имињата. Така во светите зборови се слуша Радха-Кришна и Гауриша, името што ја спомнува Гаури пред нејзиниот Господ. Нарајана ги навел и молитвите во кои Рохини се именува пред месечината, Самџња заедно со сонцето, а Камала во името на нејзиниот сакан. Тие примери ги поврзал со каутхумската традиција на Сама-ведата.
Нарајана го поврзал редоследот и со тоа како Кришна го слуша името на Радха. Кога ќе го чуе слогот Ра, Мадхава се исполнува со радост. Кога ќе го чуе и дха, Тој веднаш ита. На крајот, Нарајана рекол дека Вриндаван е свет поради прашината од лотосовите стапала на Радха. Дури и Брахма долго се подвизувал за да добие од таа прашина.
