Кај преминот, Паурнамаси тивко Му кажала на Кришна дека драгоцениот камен на убавицата веќе Го украсува до грлото. Зошто Му е уште некоја ситна давачка? Зборовите упатувале на каменот во ѓерданот, а со истите зборови можело да се нарече и самата Радха. Кришна се израдувал во себе. Помислил дека Паурнамаси Му ја одредила како давачка токму Радхика, по која копнеел. Гласно ѝ кажал дека таков скапоцен камен, облеан со месечината на длабоката љубов, може да го добие само по нејзината милост.
Паурнамаси се насмевнала. Таа споменала чинтамани, камен што исполнува желби, а Тој разбрал дека самата сакана е скапоцениот камен. Кришна возвратил со срамежлива насмевка и заслугата за средбата ѝ ја припишал на чудесната вештина на нејзината придружничка Нандимукхи. Паурнамаси ја продолжила играта. Кој ќе го добие каменот што исполнува желби, ќе ја добие и саканата. Таа прашала како би можела светлината на зората да го одмине небото. Во коментарот, зборот за небото упатува и на стапалата на Вишну, а светлината на зората на убавината на Радха во служба на Кришна. Така Паурнамаси Му рекла на Кришна дека денес ја достигнал својата полнота.
Вринда прашала како месечината би можела да остане неполна кога настапила полната месечина. Паурнамаси одговорила дека месечината ја разубавува пролетната полна ноќ следејќи ја Радха. Во тие зборови, коментарот ги препознава и Кришна и ѕвездата Вишакха. Вринда побарала Радха, пријателката на Вишакха, да Го погледне Кришна во Неговата полнота пред Паурнамаси.
Вишванатха Чакравартин во својот коментар опишува што се случило по овие зборови. На знак од Паурнамаси, Лалита и другите сакхии ги упатиле Радха и Мадхава во една скриена шумска сеница. Малку подоцна двајцата се вратиле во прекрасна, свечена облека. Кога ги здогледала, Паурнамаси Му се обратила на Кришна како на месечината што ја зрачи светлината на духовитоста.
