Од брегот на Манаса-ганга, Субал ја гледал Радха опкружена со разиграните сакхии, кои одново ја разгорувале нејзината убавина. Како што виножитото на Индра ја краси поворката од облаци, така нејзината сладост ја красела шумата Вриндаван. Во оваа слика Вишванатха Чакравартин ги препознава молњите во нејзините придружнички, а во повеќебојниот лак ги гледа блескавите камења од нејзиниот накит.
Вринда ја навела главата со скромност. Му рекла на Субал дека сладоста на Радха ги надминува зборовите и дека е смело дури и оддалеку да зборува за неа. Победникот над Мадху, рекла, ја удостоил Вринда со голема чест. Во таа споредба, Тој ја оставил настрана и Својата сакана Лакшми како сламка, а во Лакшми се разбудила љубомора. Вринда себеси се сметала за недостојна и за една прилика да ѝ служи на Радха. Кој на земјата би можел да ја пофали како што прилега?
Го погледнала Субал и рекла дека ќе пушти да се разлее барем трошка од тој мирис, за и нејзините зборови да замирисаат. Каква е таа неука пофалба, прашала, дека силниот блесок на лицето на Радха засенува една месечина или еден лотос? Дури и цела низа месечини полни со нектар и низа лотоси полни со мед би ја изгубиле гордоста на својата убавина кога оддалеку би го почувствувале нејзиниот блесок. Во имињата за низата месечини и низата лотоси, коментарот слуша и упатување на Чандравали и на собир од божици Лакшми. Субал возвратил со прашање колкав дел од нејзината величина изразува дури и таа пофалба.
