Есента го разубавила Вриндаван. Водите биле бистри, ветерот го носел мирисот на лотосите, а по дрвјата се слушале птици и пчели. Кришна тргнал во шумата со Баларама и момчињата пастири. Пред нив оделе кравите. Во таа жива, мирна слика, Тој ја подигнал флејтата и почнал да свири.
Гопиите го слушнале звукот од селото. Го препознале и почнале да си зборуваат за Кришна. Се сеќавале на пауновото перо на Неговата глава, жолтата облека, венецот и пријателите што оделе со Него. Она што за друг би било обичен ден со кравите, за нив станало миг што не сакале да го пропуштат.
Во песната на гопиите, целиот Вриндаван одговара на флејтата. Пауните танцуваат; елените гледаат со нежност; кравите ги подигаат ушите, а птиците, сместени на гранките, замолчуваат и слушаат. Гопиите дури се прашуваат каква среќа има самата флејта што може секогаш да биде толку блиску до Кришна.
Расказот не завршува со голем настан. Кришна продолжува да ги води кравите, а гопиите продолжуваат да слушаат и да се сеќаваат. Во нивните зборови едноставниот звук на флејтата станува начин да се види љубовта со која Враџа Го пречекува Него.