← Приказни од Гита-говинда на Џајадева
Гита-говинда · Џајадева · глава 11 · стихови 1–12

Алките што го најавуваат доаѓањето на Радха

По помирувањето, сакхијата ја охрабрува Радха да тргне по Кришна. Ја повикува да се потпре на нејзината рака и со ѕвонењето на алките да Му го најави чекорот.

Додадена:

Радха ја држи раката на сакхијата на шумската патека во самрак. На зглобот на Радха се гледаат златни алки.
Уметничка илустрација на приказната

Кешава долго ѝ се умилкувал на Радха и ја одоброволил. Дотеран за средбата, тргнал кон лежајот во шумската сеница. Радха се накитила. Самракот веќе го одземал погледот, а таа била ведра кога ѝ се обратила сакхијата. Сакхијата ја потсетила на нежните зборови на Кришна и на тоа како ѝ се поклонил пред стапалата. Сега ја чека крај лежајот меѓу ползавците ванџула. Нека појде по Мадхуматхана, ја повикува во припевот. Нека чекори бавно и грациозно како лебедица, со ѕвонењето на скапоцените алки на глуждовите.

Сакхијата ја повикала да го слушне слаткото зуење на пчелите, звук што ги занесува младите жени. И јатото кукавици пее како да ја поздравува заповедта на богот со цветниот лак. Ветерот ги раздвижувал младите листови на ползавците. Тие изгледале како раце што ја повикуваат Радха да тргне без одлагање. Светлиот ѓердан, сличен на млаз чиста вода, ѝ се нишал на градите. Во неговото треперење, рекла сакхијата, се препознава копнежот по прегратката на Хари. Сите сакхии веќе препознале дека е подготвена за љубовната средба. Ѝ рекла да тргне без срам, со ѕвонењето на појасот како со звук на тапан. Нека се потпре на раката на својата сакхија. Со ѕвонењето на алките на зглобот може да Му го најави на Хари својот грациозен чекор.

Џајадева посакува неговата песна да остане на усните на оние чии мисли се свртени кон Хари. Таа ги надминува ѓерданите како украс и го растерува двоумењето. Во сеницата полна со темнина, Кришна однапред ја замислувал средбата. Радха ќе Го види, ќе Му зборува за љубовта и ќе се израдува во прегратката, си мислел. Возбуден од помислата на нејзиното доаѓање, Тој треперел и кожата Му се наежувала. Се радувал, се потел, тргнувал напред и останувал без сила.

Џајадева го опишува мракот како украс за убавиците што брзаат кон средбата. Им става каџал на очите и им реди гроздови од темни тамалови цветови крај ушите. Мракот им става венец од темни лотоси на косата и црта лист од мошус на градите. Во сеницата ги обвива како мека темносина облека. Мракот е потемен и од тамаловиот лист. Наспроти него светкаат телата со боја на шафран, оставајќи линии како од злато. Во последниот стих таа темнина станува пробен камен врз кој се познава златото на нивната љубов.

Извор: Гита-говинда · Џајадева · глава 11 · стихови 1–12 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноРадха на прагот на шумската сеница
Единствени IP адреси на оваа страница: —