Месечевите зраци се разлеаја низ Вриндаван. Месечината блескаше како точка од сандалова паста на лицето на источниот хоризонт. На нејзиниот диск се гледаше темна дамка. Поетот ја замислува како трага од вината што ја навлекла кога им ги осветлила патеките на жените што оделе на тајна средба. Месечината се креваше, а Мадхава сè уште доцнеше. Вознемирената Радха гласно ја излеа својата мака во песна.
Хари не дошол во шумата во договорениот час. На Радха ѝ се чини дека дури и нејзината младост и убавина се напразни. Таа им поверувала на своите пријателки, а сега се чувствува измамена од нивните зборови. Во припевот одново прашува кај кого да побара засолниште. Заради Него се осмелила да мине низ густата шума ноќе. Сега срцето ѝ е како прободено од безмилосна стрела. Средбата што ја чекала не се остварила. Вели дека смртта ѝ изгледа полесна од огнот на разделбата што ја обзел. На Радха ѝ тежи дури и оваа слатка пролетна ноќ. Замислува дека некоја друга среќна девојка во истиот миг ужива во друштвото на Хари.
Алките и накитот со скапоцени камења веќе ѝ пречат. Во нив го чувствува жарот на разделбата од Хари. Се чувствува нежна како цвет и ранета од стрелите на богот на љубовта. Дури и цветниот венец ја удира в срце како рапав камен. Останува во шумата и веќе не обрнува внимание на околните растенија ветаса. Мадхусудана, си мисли таа, ни во срцето не се сетил на неа.
На крајот Џајадева вели дека засолниште наоѓа кај стапалата на Хари. Посакува неговите зборови да се вдомат во срцето на слушателот како нежна девојка вешта во уметностите.
