Кришна не дошол во сеницата под ползавецот ванџула, иако таму била договорена средбата. Радха се прашувала што Го задржало. Можеби пошол кај друга сакана, помислила. Можеби пријателите Го задржале со игрите. Се прашувала дали залутал во блиската темна шума или бил толку изморен што не можел ни да тргне. Тогаш ја видела сакхијата како се враќа без Мадхава. Пријателката молчела од тага. Радха се посомневала дека Џанардана е со друга. Почнала да ја опишува таа средба како да ја гледа пред себе.
Во првата песна Радха ја замислува младата жена дотерана како за бојот на богот на љубовта. Косата ѝ се разлабавила и цветовите ѝ испаѓале од прамените. Ја замислува во прегратката на Хари, понесена од чувството, со ѓердан што ѝ се ниша. Немирните прамени ѝ го обрамуваат лицето налик на месечина. Бакнежите ја оставаат занесена. Обетките ѝ се нишаат и ги допираат образите, а појасот ѝ ѕвони при движењето. Кога саканиот ја гледа, таа се насмевнува од срамежливост. Во песната се слушаат нејзините благи гласови на радост. Трепери, кожата ѝ се наежува, а со воздишките очите ѝ се притвораат. По занесот, со капки пот по телото, се потпира на градите на Кришна. Припевот ја враќа Радха кон мислата дека друга ја дели таа радост со Мадхусудана. Џајадева ја завршува првата песна со желба пеењето за Хари да ја стивне нечистотијата на добата Кали.
Месечината ѝ заличила на лотосовото лице на Мурари, бледо во разделбата. Во стихот, месечината е сојузничка на богот на љубовта и само ја зголемува болката во срцето. Во следната песна Радха ја замислува Јамуна и шумата на нејзиниот брег. Таму, си претставува, победоносниот Мурари се радува со другата жена. На нејзиното разубавено лице ѝ црта тилак од мошус. Темниот тилак е како белегот во облик на срна на лицето на месечината. Темната коса личи на насобрани облаци. Кришна во неа става цвет курубака, кој блеснува како молња. Во песната нејзината коса станува и шума во која се движи срната на богот на љубовта.
Кришна ѝ става светол скапоцен ѓердан. Радха ги замислува градите на жената како небо, украсено со мошус и траги налик на полумесечини, а камењата на ѓерданот како ѕвезди. На нејзините нежни раце, меки како стебленца од лотос, ѝ става смарагдни алки. Алките личат на пчели околу дланките, меки како лотосови ливчиња. Ја наместува облеката и ѝ става скапоцен појас. Во сликата на Радха, тој светка како украсен влез во домот на љубовта. Потоа ги украсува со црвена алта нејзините стапала, нежни како млади лисја. Ноктите ѝ блескаат како скапоцени камчиња, а стапалата се наречени дом на Лакшми.
Радха ја прекинува сликата со прашање до сакхијата. Што добила, ја прашува, од толку долго чекање под дрвото? Мислата сè уште ѝ се враќа кај Кришна, братот на Баларама, и кај непознатата жена со убави очи што ја замислува крај Него. Џајадева ја завршува песната со молитва. Додека ги пее доблестите на Хари и им служи на Неговите стапала, посакува во него да не се задржи нечистотијата на добата Кали.
