Џајадева Го слави Хари, Кој почива во прегратката на Камала, Лакшми. Му ги опева обетките и нежниот венец од шумски цветови. По секоја строфа се враќа припевот „Џаја Џаја Дева Харе“. Со тие зборови песната повторно Му оддава слава на Хари. Хари е украс на сончевиот диск и ги прекинува врските на самсара. Во умовите на мудреците, Џајадева Го опишува како лебед.
Тој ја совладува отровната змија Калија и им носи радост на луѓето. За семејството Јаду е како сонце што го отвора лотосот. Хари ги победува Мадху, Мура и Нарака. Седи на Гаруда и е изворот на радосните игри на боговите. Очите Му се чисти како ливчиња од лотос. Тој ослободува од самсара и е засолниште на трите света.
Во обликот на Рама, Хари е украс на Сита, ќерката на Џанака. Го победува Душана и во битка го совладува Десетоглавиот Равана. Убав е како свеж дождовен облак и ја држи планината Мандара. Кон лицето на Шри, светло како месечина, се свртува како птицата чакора кон месечевата светлина.
Џајадева зборува во името на оние што се поклонуваат. Го моли Хари да си спомне за нив кај Своите стапала и да им дарува добрина. Поетот ја нарекува својата светла песна благословена и посакува таа да донесе радост. Во стихот по химната, на градите на Мадхусудана останува трага од шафран по прегратката со Падма. Капките пот светкаат како видлив знак на љубовта. Со таа слика Џајадева посакува Хари да им го исполни она што им е мило на слушателите.
