← Приказни од Гита-говинда на Џајадева
Гита-говинда · Џајадева · глава 1 · стихови 27–37

Ветерот од Малаја во пролетната шума

Додека Радха Го бара Кришна, сакхијата ѝ пее за пролетта во Вриндаван. Во нејзината песна и цветовите, и пчелите, и ветерот го носат копнежот на разделените.

Додадена:

Сакхијата ѝ покажува на Радха расцветана мангова гранка обвиена со ползавец во шумата крај Јамуна.
Уметничка илустрација на приказната

Во пролетта Радха талкала низ шумата, барајќи Го Кришна. Била нежна како пролетно цвеќе, а копнежот ѝ ги вознемирувал мислите. Сакхијата ѝ се обратила и ѝ запеала за Вриндаван. Мекиот ветер од Малаја минувал низ ползавците со мирис на каранфилче. Во шумските сеници се мешале зуењето на пчелите и повиците на кукавиците. Во припевот сакхијата пее дека во таа пролет Хари игра со гопиите. За оние што се разделени, ѝ рекла, токму таа весела пролет тешко се поднесува.

Пчелите ги покривале густите цветови на бакулата. Жените чии сакани биле на пат се жалеле од разгорениот копнеж. Младите лисја на тамалот мирисале како мошус. Црвените цветови кимшука личеле на ноктите на богот на љубовта што продираат во срцата на младите. Расцветаниот кешара светел како златниот жезол на владетелот на љубовта. Пчелите насобрани во цветовите патала потсетувале на стрели во Неговиот тоболец.

Младите цветови каруна како да се смееле гледајќи го светот што го оставил срамот. Острите врвови на кетаки личеле на копја за оние што страдаат во разделба. Мадхавиката ширела благ мирис, а новите цветови малати и џати го засилувале благоуханието. Мирисот можел да ги занесе дури и умовите на мудреците. Ползавецот атимукта го обвивал мангото како во прегратка. Од манговите гранки избивале пупки, како дрвото да се наежило од допирот. Тоа било во шумата на Вриндаван, осветена од водите на Јамуна што минуваат покрај неа. Џајадева ја завршува песната со сеќавање на стапалата на Хари, споено со сликите на пролетната шума и движењата на љубовта.

Потоа поетот го следи ветрот што носи полен од јасминовите лози што штотуку се отвораат. Поленот ја намирисува шумата како мирисна пудра за облека. Во истиот ветер има и мирис на кетаки. Тој го гори срцето како живиот здив на богот чии стрели немаат рамни. Пчелите, привлечени од свежиот мирис на мед, ги раздвижуваат манговите пупки. Кукавиците се разигруваат таму и нивното довикување го разгорува копнежот во ушите на патниците. Патниците едвај ги минуваат деновите. Се одржуваат со радоста на средбата што за миг ја доживуваат во мислите, кога ќе се сосредоточат на своите сакани.

Извор: Гита-говинда · Џајадева · глава 1 · стихови 27–37 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноСвилената облека и танцот крај Јамуна
Единствени IP адреси на оваа страница: —