Џајадева ги повикува слушателите да ги примат со срце зборовите на сакхијата за девојката од Враџа што страда во разделбата од Хари. Сакхијата Му рекла на Кришна дека домот ѝ станал на Радха како дива шума. Дури и кругот на најблиските сакхии ѝ се чинел како мрежа што ја задржува. Од воздишките, жештината се разгорувала како шумски пожар. Во разделбата Радха била како срна, а богот на љубовта, со скоковите на тигар, ѝ изгледал страшен како Јама.
Во песната, сакхијата Го повикува Кешава да слушне што ѝ се случува на Радхика додека Тој е далеку. Убавиот ѓердан врз градите ѝ се чинел како товар. Телото ѝ ослабело од разделбата. Благата, влажна паста од сандалово дрво ја гледала со страв, како да е отров на нејзината кожа. Од неа излегувале долги, жешки воздишки, како во здивот да го носи огнот на љубовта.
Солзите се разлетувале на сите страни. Во песната нејзините очи личат на лотоси чии стебленца се откорнати. Радха не ја тргала дланката од образот. Потпрениот образ личел на неподвижна млада месечина на вечерното небо. Дури и кога само ќе го здогледала лежајот од нежни листови, ѝ изгледал како подготвен оган. Со копнеж го повторувала името Хари. Сакхијата ја опишала како да згаснува од разделбата. Џајадева ја принесува песната кај стапалата на Кешава и посакува таа да ги израдува слушателите.
Сакхијата продолжила да Му раскажува. Радха се наежувала, воздивнувала, се жалела и треперела, па ѝ се губела силата. Се задлабочувала во мислите, талкала и ги затворала очите. Паѓала, повторно се кревала и се онесвестувала. Кришна, Му рекла сакхијата, може да ѝ помогне како небесен лекар. Ја молела Неговата милост да ѝ даде сила на Радха да живее. За треската на копнежот, рекла, лек е само нектарот на Неговата близина. Ако ја остави во таа мака, ќе биде посуров и од громовната стрела.
Радха се вознемирувала и кога само ќе помислела на сандал, месечина или лотосово езерце. Скриена и исцрпена, едвај живеела уште еден миг во мислата на освежувачкиот допир на Кришна. Порано не можела да поднесе ни миг разделба. Дури и кога ќе трепнела, ја болело што за тој миг не Го гледа. Како тогаш, прашала сакхијата, Радха сè уште дише во оваа долга разделба, додека гледа расцветана гранка на манго?
Во завршниот стих Џајадева се присетува на дождот што ја вознемирил Гокула и на Кришна Кој го кренал Говардхана. Од голема радост, девојките од Враџа долго ја бакнувале Неговата рака. На неа останале црвени траги од нивните усни. Поетот посакува токму таа рака на победникот над Камса да им донесе благослов на слушателите.
