Кришна ѝ рекол на сакхијата дека Тој ќе остане таму. Ја замолил да оди кај Радха, да ја смири со Неговите зборови и да ја доведе. На молба на Мадхурипу, сакхијата отишла кај Радха. Ѝ запеала како се чувствува Ванамали, Оној Кој носи шумски венец.
Ветерот од Малаја дува, ѝ рекла, и го носи копнежот со себе. Цветовите се отвораат како да ги раскинуваат срцата на оние што се разделени. Во припевот ѝ повторува дека Ванамали ја губи силата во разделбата од неа. Дури и студениот зрак на месечината Го гори. Од стрелата на љубовта паѓа и измачено се жали, како да згаснува.
Кога ројот пчели ќе зазуи, Кришна си ги затвора ушите. Ноќ по ноќ Го боли истата мисла за разделбата. Го оставил убавиот дом и останува под крошните на шумата. Легнат на земја, се превртува и во жалта го повторува името на Радха. Џајадева ја завршува песната со желба Хари да се појави во срцето на слушателот, со радоста што ја носи добрата среќа.
Сакхијата ѝ го посочила истото скривалиште каде што Радха и Кришна некогаш ја достигнале умешноста на љубовта. Во песната тоа место е како светилиште на љубовта. Таму Мадхава непрестајно мисли на Радха. Зборовите од нивните разговори ги повторува како низа мантри. Кришна копнее повторно да го вкуси нектарот на нејзината прегратка, ѝ рекла сакхијата.
