Радха била изморена од копнежот и обземена од тага. По расправијата повторно размислувала за она што го направил Хари. Сакхијата ѝ пристапила насамо. Хари доаѓа, ѝ запеала, а пролетниот ветер веќе дува. Каква поголема радост би нашла дома? Во припевот ја повикува Радха да не ја задржува навредената гордост кон Мадхава.
Сакхијата ѝ рекла дека градите налик на садови се раскошни и потешки дури и од сочните плодови на палмата тала. Ја прашала зошто да ја остави таа убавина без радоста на средбата. Ја потсетила колку пати веќе ѝ кажала да не Го одбегнува Хари, Кој е толку убав. Ја прашала зошто е толку вознемирена и плаче. Околу неа, ѝ рекла, се смеат младите пријателки. Нека Го погледне Хари на свежиот лежај од влажни лотосови лисја. Така, ѝ пеела сакхијата, нејзините очи ќе ја најдат својата радост.
Зошто си нанесува толкава болка во умот, ја прашала пријателката. Ја повикала да ги слушне нејзините искрени зборови. Нека дојде Хари и нека ѝ каже многу слатки зборови. Сакхијата ја прашала Радха зошто го остава срцето во толкава мака. Џајадева посакува неговата песна за лилите на Хари да ги израдува слушателите што ја чувствуваат нејзината сладост.
Сакхијата продолжила со зборовите за нивната расправија. Кога Хари е нежен, Радха Му зборува остро. Кога се поклонува, таа останува непопустлива. Тој е наклонет кон неа, а таа Го одбива. Кога се свртува кон неа, Радха го трга погледот. И она што обично разладува ѝ се преобразува, рекла сакхијата. Сандалот ѝ станува отров, месечината жешко сонце, свежината оган, а радоста од игрите мачење.
Во завршниот стих, Индра и другите богови радосно и со почит се поклонуваат пред лотосовите стапала на Говинда. Сините скапоцени камења на нивните круни светкаат како пчели околу лотосите. Од стапалата на Говинда тече небесната Ганга, како сладок нектар. Џајадева им оддава почит на тие стапала со молитва да ја однесат несреќата.
