Кога завршила нивната средба, Радха била уморна. Со радост и нежност Му се обратила на Говинда, Кој бил среќен покрај неа. Го нарекла миленик на Јаду и Го замолила со раката, студена како сандалова паста, да ѝ нацрта лист од мошус на градите. Поетот ги споредува градите на Радха со свечените садови на богот на љубовта. Во припевот, таа Му зборува на Оној Чии игри ѝ го радуваат срцето.
Потоа Радха Му ги покажала очите. Црниот каџал ѝ се размачкал од Неговите бакнежи, па Го замолила повторно да го нанесе. Таа ја опишала неговата темнина преку сликата на рој пчели. Погледот што го истакнувал каџалот бил како стрела на љубовта. Радха побарала да ѝ ги стави обетките. Треперливиот поглед ѝ бил како срна што се движи кон ушите, а обетките како јамки на богот на љубовта. Еден темен прамен ѝ паѓал пред лицето. Го замолила да го намести праменот, што потсетувал на рој пчели над лице убаво како лотос.
Капките од заморот веќе се исушиле на челото на Радха. Таа побарала таму да ѝ направи тилак од мошус. На челото налик на месечина, темниот тилак би бил како месечевиот белег. Косата ѝ била разлабавена по средбата. Радха Го замолила повторно да ѝ стави цветови во нејзините убави прамени. Во песната косата на Радха потсетува на развиорен украс на знамето на богот на љубовта и на раскошниот гребен на паунот. Побарала да ѝ ги намести скапоцениот појас, облеката и другите украси.
Последната строфа на песната го повикува слушателот да го украси срцето со стиховите на Џајадева. Стиховите се создадени од нектарот на сеќавањето на стапалата на Хари. Џајадева пее дека тие ја смируваат треската на нечистотијата во добата Кали.
Во стихот по песната, Радха побарала насликан украс на градите, листови на образите, појас околу половината и убав венец во плетенката. Го замолила да ѝ ги стави и алките на зглобовите и скапоцените алки на глуждовите. Питамбара, Кришна во жолтата облека, се израдувал на нејзините зборови и го направил токму тоа што го побарала.
