Хари почива на лежиште од свиеното тело на царот на змиите, Ананта Шеша. Скапоцените камења на неговите раширени качулки го одразуваат Неговиот лик. Во тие одрази Хари изгледа како да добил многу облици и стотици очи. Со сите нив сака да ја гледа Лакшми, ќерката на океанот, која ги придржува Неговите лотосови стапала. Џајадева го завршува стихот со молитва Хари да ги чува оние што го слушаат.
Во следниот стих Хари ѝ раскажува на Радха една стара приказна за изборот на сопруг крај млечниот океан. Ѝ вели дека таму таа Го избрала Него. Хари шеговито се прашува дали збунетиот Шива го испил отровот калакута затоа што таа не му станала сопруга. Со старите приказни ѝ го одвлекува вниманието и го поместува крајот на ткаенината што ѝ ги покрива градите. Неговиот поглед се задржува таму, а поетот повторно Му се моли на Хари за заштита.
Џајадева ја опишува својата душа како насочена единствено кон Кришна. Ги повикува проникливите читатели со радост да го разгледаат неговото дело. Во него ги вградил својата вештина во уметностите на гандхарвите, ваишнавското созерцание и умешноста со која во стих ја обликува суштината на љубовното чувство. Очекува оние што копнеат по бхакти да го примат делото. Учените, вели, ќе го почитуваат кога ќе го согледаат трудот што го вложил во составувањето. На оние што се склони да бараат маани во туѓите дела им се обраќа со молба. Нека ја прочитаат поемата уште еднаш и потоа нека ги кажат забелешките што и натаму ги имаат. Поетот се именува како син на Бхоџадева и Рамадеви. Посакува стиховите на „Гита-Говинда“ да останат на усните на Парашара и на другите што му се блиски.
Пред сладоста на стиховите, цветното вино ја губи својата слава, а шеќерот изгледа груб. Поетот прашува кој уште би го погледнал грозјето. Дури и нектарот на бесмртноста како да згаснал, а млекото има вкус на вода. Слаткото манго може да заплаче, а ни усните на саканата не ја достигнуваат таа сладост. Џајадева ја поврзува таа сладост со вештите зборови што му ја пренесуваат на слушателот суштината на љубовното чувство.
Во последниот стих Кришна и Радха се повторно крај Јамуна. По нивните игри, на Кришна тенкиот ред влакненца и низата бисери на Радха Му личат на две реки што се слеваат. Поетот го споредува она по што посегнуваат рацете на Пурушотама со плодот што се бара на светиот слив кај Прајага. Во таа слика, тој плод е радоста што Му ја носи близината на Радха. Последната желба на Џајадева е тие раце на Пурушотама да им даруваат на слушателите изобилна радост и благосостојба.
