Кога го видела Хари како им ја дарува Својата наклонетост на гопиите во шумата, Радха почувствувала дека го изгубила посебното место покрај Него. Љубомората ја одвела настрана. Се скрила во сеница од ползавци, под чиј врв зуел рој пчели, и таму со тага ѝ се доверила на сакхијата.
Во песната се сетила на флејтата, што од Неговите усни добивала сладок звук како нектар. Очите Му се движеле, а украсите се нишале крај образите кога ја вртел главата. Припевот го враќа нејзиниот ум кон разиграниот Хари во раса-танцот и кон Неговите шеги. Кадриците Му биле обрабени со паунови пердуви, со нивните шарени окца. Така ѝ заличил на густ дождовен облак обоен од виножитото на Индра.
Бакнежите врз лицата на гопиите Го правеле сè позанесен. Усните Му блескале како црвен цвет бандхуџива, а насмевката им ја истакнувала бојата. Неговите раце, нежни како млади гранчиња, ги опфаќале младите жени од Враџа. Поетот ги опишува како илјада, а кожата на Кришна се наежувала од занес. Од украсите на рацете, стапалата и градите Му се ширеле зраци. Сјајот на камењата ја пробивал темнината. Сандаловиот тилак на Неговото чело ја засенувал дури и месечината што се движи низ облаците. Додека се радувал со другите гопии, на Радха срцето Му се чинело затворено и немилосрдно.
Се сетила на скапоцените обетки во облик на макара што Му ги украсувале образите. Кришна бил во жолта облека, почитуван од мудреци, луѓе, богови и асури. Повторно Го видела во мислите под светлата кадамба. Тој го смирувал стравот од нечистотијата на добата Кали. И на неа ѝ подарил немирен страничен поглед. Од тој поглед, како од бран на љубовта, нејзиниот ум се израдувал. Џајадева ја завршува песната со убавиот лик на Мадхурипу. Ги повикува благочестивите да се сеќаваат на стапалата на Хари.
Радха рекла дека нејзиниот ум ги брои доблестите на Кришна, ја чува радоста и ги остава настрана Неговите недостатоци. Кришна се радувал со другите млади жени без неа. И покрај тоа, нејзиниот непослушен ум повторно копнеел по Него. Се запрашала што може да направи.
