Радха и Кришна се прегрнуваат цврсто и ги обзема трепет. Додека разменуваат разиграни погледи, очните капаци за миг им се затвораат. Бакнежот им е сладок како нектар, а шеговитите зборови за миг го прекинуваат. Џајадева ја нарекува таа игра љубовен натпревар. Дури и малите прекини и занесот што им го носи радоста им стануваат мили.
Радха Го привлекува Кришна во силна прегратка и Го држи со двете раце. Од блискоста, на Него остануваат траги од ноктите и од допирот на нејзините заби на усната. Таа Му ја наведнува главата со раката во косата. На Кришна допирот на нејзините усни Му е како мед, а играта Му носи радост што поетот ја опишува со чудење. Радха за миг се обидува да Го надвладее во љубовната игра. Се осмелува да се издигне над Него, занесена од желбата да победи. Набргу движењата ѝ стивнуваат, рацете ѝ попуштаат, градите ѝ треперат и очите ѝ се затвораат. Поетот се прашува дали со таква смелост можела да ја добие играта.
На разденување, на градите на Радха се гледаат црвени траги од ноктите. Очите ѝ се сè уште сонливи, а црвенилото на усните ѝ избледело. Косата ѝ е разбушавена и цветниот венец ѝ се лизнал. Ременот околу половината малку ѝ се разлабавил. Кога Кришна ја гледа, тие знаци се како стрели на љубовта. Низ Неговиот поглед стигнуваат до срцето и одново Го пленат.
Плетенката на Радха се олабавила и прамените ѝ се движат крај образите, на кои останале капки пот. Усните ѝ го изгубиле свежиот сјај на плодот бимба. Блесокот на бисерниот ѓердан се губи покрај нејзиниот сопствен сјај, а и појасот ѝ го изгубил сјајот. Таа срамежливо погледнува и со рацете ги прикрива градите и колковите. Разбушавена и срамежлива, Радха и понатаму Го радува Кришна со својата нежна убавина.
Очите на Радха, нежни како на срна, се полузатворени. Од неа се слушаат тивки воздишки и неразбирливи зборови, а на усните ѝ се одразува сјајот на забите. По цврстата прегратка, таа се смирува, снеможена од радоста. Кришна, Кого Џајадева Го нарекува среќен, го бакнува нејзиното лице.
