Откако жените си заминале, Кришна за миг заплакал. Набргу се развеселил и почнал полека да го влече аванот по дворот. Се смеел заедно со момчињата и барал да донесат свеж путер од садовите што виселе во куќите на жените. Толку го радувала играта со влечењето што веќе не сакал да се одврзе. Пред портата здогледал две дрвја арџуна чии гранки се нишале на ветерот. Тргнал право меѓу нив.
Снигдхакантха кажал дека со падот на дрвјата се покажала моќта на Хари. Потоа раскажал и што сакало детето во тој миг. Кришна побрзал да стигне на другата страна. Тој поминал, но аванот се заглавил во тесното место. Детето силно повлекло, надевајќи се дека врвката ќе се скине.
Со силно крцкање, двете дрвја паднале во спротивни насоки. Луѓето во Враџа се вчудовидиле од тресокот. Дрвјата попуштиле, вели поетот, а врвката што ја држела мајчинската љубов останала цела. Во завршниот стих се слушаат ѕвончињата на детето и гребењето на аванот. Кришна со љубопитност се врти кон звукот на скршените дрвја.
