Едно теле немирно се движело наоколу и душкало меѓу другите. Кришна му се обратил на Баларама насамо. Го прашал дали го препознава телето што стои покрај водата, зашто утрото не било со нив. Баларама рекол дека не го познава. Потоа погледнал подобро и забележал колку необично и заканувачки изгледа. Кога Кришна му рекол дека е демон, Баларама се согласил. Туѓото теле одеднаш ги набљудувало и нив и стадото со поглед каков што дотогаш не виделе.
Кришна го прашал постариот брат дали да се погрижи за него. Баларама се плашел луѓето да не помислат дека му наштетиле на обично теле. Кришна одговорил дека вистинскиот облик на натрапникот ќе се покаже и тогаш луѓето ќе разберат. Баларама Му рекол полека да се приближи. Кришна ги повикувал другите телиња, ги милувал по вратот и образите, си играл и пеел како на празник.
Туѓото теле Му дошло блиску, преправајќи се дека и него го чеша. Кришна тогаш го препознал мигот и го совладал натрапникот. Додека го вртел, Ватсасура постепено го покажувал својот вистински облик. Кришна го фрлил на дрвото капитха. На другарите им изгледало како да соборува плодови во игра. Ја пофалиле Неговата умешност, а боговите фрлале цветови.
Боговите се насмеале и си замислиле што би рекол Кришна. Говедарот знае да ги препознае своите крави. Знае и по малите знаци да го препознае оној што им мисли зло, дури и кога го крие обликот. Во последниот стих Јива ја спојува грижата за едно теле со заштитата на сите. Во истиот ден се менувале обичните оброци и дела што го зачувале целиот предел.
