По настанот со Ватсасура, Кришна и Баларама се вратиле дома. Блиските се загрижиле какви вести ќе слушнат. Во Матхура, пак, Камса ја примил веста за неуспехот како отров. Ги затворил очите од мака, а министрите едвај го повратиле. Се прашувал кого уште може да испрати, кога толку пратеници се потпреле на измами и пропаднале. Советниците го предложиле Бака. Камса се согласил и го испратил кај езерцето близу ридот Нандишвара, каде што Бака застанал неподвижно како карпест врв.
Кришна и младите говедари ги напоиле телињата и и самите се напиле. Се прскале едни со други и тргнале да соберат цвеќе. Тогаш здогледале нешто чудно. Најпрво помислиле дека е планински врв, откршен од громот на Индра. Кога погледнале подобро, забележале огромна глава и остар клун. Кришна ги прашал што е тоа. По обликот наликувало на птица, но стоело како карпа и никако не се однесувало како птиците што ги знаеле.
Кришна го препознал Бака, но се преправал дека не знае што гледа. Со другарите се приближил, а птицата Го проголтала. Но не можела ни да Го свитка. Неговите другари останале без здив од страв. И Баларама, иако од раѓањето ја знаел силата на братот, се потресол. Во стихот Јива ја споредува таа љубов со силата на неговата грижа и во други мигови кога некој Му се заканувал на Кришна.
