Бака почувствувал како внатре му гори грлото и веднаш Го исфрлил Кришна. Потоа се обидел повторно да Го нападне со остриот клун. Кришна го раздвоил клунот и го совладал Бака. Поетот го споредува со мало дете на кое лесно му попушта тревката во рацете. Момчињата и Баларама како да се онесвестиле од страв кога Бака Го проголтал. Штом го виделе надвор, повторно дошле при себе.
Боговите со музика и танц се израдувале и фрлале цветови од небесната градина. Гледајќи го паднатиот Бака, на шега замислувале што би му рекол Кришна. Тој самиот го отворил клунот за да голта, а детето само му помогнало да го отвори. Другарите повторно се собрале околу Кришна. Лицата им биле бледи, гласовите им се кршеле, а од олеснување и натаму им трепереле рацете и им течеле солзи.
Момчињата се собрале, се искапале во езерцето и брзо тргнале дома со Кришна. Таму раскажале како изгледала птицата и што направило детето. Кај жителите првата вест паднала како оган, а веста дека Кришна се спасил ги разладила како вода. Кога го разбрале целиот настан, од возбуда им се накострешиле влакната.
Луѓето дошле во домот на Нанда, со солзи Го погледнале Кришна и се допреле до Него. Се прашувале зошто воопшто го нападнале Нандовиот син и какви сè чуда дошле по тоа. Јива го повикува сведоштвото на Шукадева. Додека Нанда и другите со радост раскажувале за Кришна и Баларама, самата нивна радост им ја тргала тагата на светот од мислите.
