Брахма ги споредувал момчињата и телињата што ги сокрил со оние што сега биле пред него. По облик и особини не можел да најде разлика. Колку повнимателно гледал, толку повеќе се чудел на величината што ја гледал. Кришна посакал да си ги врати другарите, а облиците во кои самиот се појавил исчезнале од видик. Брахма се засрамил за својата постапка. Како што ја наведнувал главата, срамот се претворал во поклон.
Јива го опишува како се поклонува со четирите глави. Штом ќе ја наведнел едната, друга му останувала исправена. Затоа никако не му изгледало дека поклонот му е целосен. Сепак, од онаа што останувала подигната можел да го гледа лицето на Хари, светло како месечина. Тоа му носело радост среде неговата засраменост.
Брахма Му принел песни како венци. И покрај високото место што го имал, посакал да се роди во шумата во каков било облик, само да ја прими прашината од стапалата на жителите на Гокула. Целиот нивен живот му припаѓа на Мукунда, рекол во својата молитва. Прашината од Неговите стапала ја бараат и светите списи. На крајот раскажувачот вели дека пред величината на Враџа зборовите не му стигнуваат и ја прекинува пофалбата.
