Снигдхакантха го прашал Мадхукантха што му рекол Кришна на Брахма. Мадхукантха со насмевка одговорил дека Кришна молчел. Додека Брахма Го славел, Кришна го гледал и се насмевнувал. Поетот го опишува необичниот впечаток што го оставал Брахма со четирите лица. Зборувал еден, а се чинело дека се слушаат четири гласа.
И по молитвата Кришна само се насмевнал. Снигдхакантха повторно прашал дали рекол нешто кога Брахма се обидел да добие одговор. Мадхукантха раскажал дека срцето на Кришна било со Неговите другари. Сите облици што ги покажал не ја замениле Неговата желба да ги види токму децата од Враџа. Брахма ги споил дланките и побарал дозвола да ги доведе момчињата и телињата што ги сокрил. Кришна му ја дал дозволата со насмевката со која нежно го прекорил.
Брахма ја наведнал главата, свесен за тоа што го направил. Од преданост и од жалење му се накострешиле влакната. Трипати го обиколил Кришна, Му се поклонил повеќепати и заминал кон својот дом.
