Другарите оддалеку Го виделе Кришна во блескава облека, на седиште со чадор над Него и со две вејалки што се нишале од страните. Божествата стоеле околу Него. Неколку мига момчињата биле неподвижни и не трепнувале, како да се насликани.
Говинда ги погледнал со милост и им ја вратил радоста. Небесните гости ги оставиле чадорот и другите предмети покрај дрвјата, одново се поклониле пред Неговите стапала и со солзи побарале дозвола да заминат. Тогаш другарите постепено се приближиле. Го разгледувале, Го поздравувале и се прилепувале до Него. Ги подигнале подароците и сакале да знаат од каде се. Тој им одговарал заобиколно, тие не Му верувале и смеата растела со нивната наклонетост. Кришна ги украсил со дел од накитот, а тие Му вееле со вејалки со златни рачки.
Божествата, заминувајќи, се запреле да Го гледаат како другарите Му служат. Тие го препознале плодот на сопствените дарови и вредноста на службата што момчињата ја вршеле од љубов. И самата земја, вели поетот, го почувствувала благословот на обредот. Кравите давале млеко, реките течеле со различни сокови, дрвјата давале мед, ридовите откривале скапоцени камења, а суштествата живееле без меѓусебно непријателство. Гостите се чуделе како да го искажат и стравот што го предизвикал Индра и милоста што ја покажал Кришна.
Сонцето веќе се приближувало до западниот рид. Кришна тргнал кон Враџа со другарите и стадата, под чадорот и белите вејалки. Момчињата пееле, а гостите од височина повторно Го посипувале со цветови. Кога веста и самиот украсен Кришна стигнале во Враџа, луѓето околу Нанда реагирале со длабока возбуда.
