Кога момчињата се израдувале на вештината на Кришна и Баларама, Шридама и другарите сакале да покажат и што умеат самите. Сега тие заиграле. Кришна, Баларама и нивната дружина им го држеле ритамот и намерно го правеле потежок за да им ја проверат умешноста. Како што вели стихот од „Бхагавата“, додека другите танцувале, браќата знаеле самите да пеат и да свират и гласно да ги пофалат.
Кога кравите отишле подалеку да пасат, момчињата тргнале по нив. Се гаѓале во игра со шумски плодови и се смееле, подражавајќи животински гласови и жабји скокови. Во друга игра ги врзувале очите и требало да го допрат оној што им се измолкнува. Потоа на Кришна Му правеле лулашка и седиште како престол. Така минувале часовите.
Во игрите имало и две замислени царства. Кришна бил крал со Стока-кришна како главен помошник. И Баларама имал кралско место, со Субала како советник. Шридама и Бхадра ги воделе двете дружини. Понекогаш се правеле дека мируваат, понекогаш дека тргнуваат, дека склучуваат мир или се натпреваруваат. Победата и поразот биле исто така дел од играта. Таков бил денот на браќата крај реките и ридовите, во шумските скривалишта и покрај езерата.
