Јужно и западно од лотосот на Гокула, планините му личат на Јива на пчели што пијат мед од цветовите и повторно го пуштаат да потече. Меѓу нив се издига Говардхан, со врвови како натрупани скапоцени камења. Самиот поглед на ридот му дава радост и на Оној што владее над целиот предел.
Говардхан го пречекува Кришна како домаќин. Мазните блескави карпи му служат како седиште, а птиците го поздравуваат со своите гласови. Низ треви и лотоси минуваат потоци со вода за стапалата. Младите тревки што ги допираат срните и водите крај миризливите растенија му прилегаат на пречекот. Свежото млеко од кравите, јогуртот и гхито се неговиот млечен дар.
Водата што паѓа од врвовите му е како капење. Златестата кора на дрвјата потсетува на мека облека, а миризливите камења и боите на земјата на пасти за украсување. Цветните ползавци ги даваат цветовите, миризливото дрво го дава темјанот, а скапоцените камења светат како светилки и среде бел ден. Семките гунџа и пердувите се природниот накит на ридот.
Говардхан нуди и плодови, корења и студена вода што замирисала на цветови. Свежите врвчиња на туласи го оставаат својот мирис. Ветрот ги движи цветовите чампака како пламенчиња на светилки. Гранките прават сенка како чадор, а листовите на високите дрвја се нишаат како лепеза. Пауните танцуваат, цветовите опаѓаат како постела, а кукавиците го дополнуваат пречекот со песна. Така ридот го оправдува името на најдобар слуга на Хари.
Крај него е Манаса-ганга. Името, вели поетот, ја потсетува на срце што се растопило од љубов кон Кришна. Јива ја споредува со познатата Ганга која го допрела стапалото на Вамана и се нашла на главата на Шива. Колку е, тогаш, драга водата што е постојано крај Враџа, каде самиот Кришна ги игра Своите лили?
На североисток тече Калинди. Кога флејтата молчи, водата се движи како растопен темен камен. Кога флејтата се слуша, реката застанува како темниот камен одеднаш да се стврднал. Поетот ѝ дава очи од лотоси и раце од бранови. Со лебедите и водните птици како уста таа како да зборува, а со брановите како да го прегрнува Кришна.
Езерата остануваат мирни, а ги хранат студените текови што ги обликуваат островчињата. Крај нив има песочни брегови со лилјани и шумски чистинки каде се слушаат пауни, пчели и кукавици. На некои места уште има траги од танцот раса. Дрвото Бхандира ги шири гранките толку далеку што пастирчињата, играјќи по нив, повторно стигнуваат до другата страна на Калинди.
Шуплините во Бхандира се како одаи, широките гранки како постели, а испреплетените ползавци како нишалки. Сè му е при рака на Кришна за игра. Посеверно е Рама-гхат, каде Баларама им носи радост на оние со кои ги дели Своите лили.
