Пастирите се прскале со млеко и јогурт и танцувале како бранови на млечен океан. Жените им пееле на другарките да го гледаат Нанда среде таа игра. Во песната дворот станал океанот што боговите го мателе, а веселите блиски околу Нанда како да го влечеле јажето. Чудото било тоа што месечината, детето што го славеле, веќе се родила пред да почне матењето.
Во друга песна расфрланото млеко им личело на дожд, парчињата путер на бисери, а водата со куркума на блесок од молња. Во таквата празнична бура се нашле и дедото и вујковците од страната на Јашода. Роднините на Нанда ги фатиле како на шега да фаќаат крадци и, смеејќи се, ги повлекле низ јогуртот.
Нанда ги повикал пејачите и другите вешти луѓе и им дал скапоцености. Обично молителот бара, а дарителот се согласува, но овојпат Нанда самиот ги барал оние на кои можел да им даде. Своите дарови ги принесувал со желба Вишну да биде задоволен и да му подари благосостојба на детето.
