Јива ги проучува градините на ливчињата на Гокула и се чуди како поет би можел да ги опише. Една шумичка со светлите гранки личи на дом, а некој дом со чудесните облици личи на шумичка. Лотосите на едно место ја обраснуваат водата, а на друго како да го покриваат сувото тло. Границите меѓу градината и домот постојано му се губат пред очи.
Во шумата сакхиите ги пеат напевите на првиот копнеж по Хари. Мелодијата расте во нивните гласови, слатка и полна со чувство. Кој би можел, прашува Јива, да одреди дали тоа што го буди кај слушателот е радост или болка?
На едно место тивко се пее. На друго се спојуваат песната, свирењето и танцот. Некаде има нежен разговор, а некаде разиграна расправија. Јива ги следи во мислите тие мигови со Кришна и забележува како му се менува расположението. Дури и сакхиите ги зафаќа занесот на божествениот пар.
Хари копнее по средбата, а и тие копнеат по Него. Сакхиите влегуваат во радоста на заемниот копнеж. Јива вели дека убавината на гопиите е украс и за Кришна, кој самиот ги разубавува украсите што ги носи. За Радха поетот бара споредба и се прашува дали дури и Лакшми би можела да ја долови нејзината убавина.
Погледот се задржува на седиштето на Радха и Мадхава во блескавиот павилјон меѓу дрвјата. Скриени се од туѓи погледи, а нивните блиски сакхии стојат крај нив со лепези. Јива вели дека нектарот на таа глетка не ја стивнува жедта да ја види.
Потоа Јива го враќа погледот кон средината на лотосот, кон домот на владетелот на Враџа со неговите седум оградени дворови и градини. Густите гранки ги кријат стеблата на дрвјата што ги исполнуваат желбите. Домовите на пастирите формираат светол прстен околу домот на нивниот владетел, како светол ореол околу сонцето.
Жителите му ги посветуваат на Кришна домот, блиските и животот. Тие толку се занесени во мислите за Него што на поетот му личат на кукли движени од невидлив конец. Патникот ги слуша имињата на таткото, мајката и другите роднини. А кога ќе ја види љубовта со која сите му пристапуваат на Кришна, веќе тешко може по неа да ги разликува.
