Снигдхакантха ја опишал првата вежба во одење. Јашода му ја пуштила раката на Кришна за да се обиде сам. Тој направил два или три чекора, се занишал, се сопнал и заплакал. Мајка му побрзала, го бакнала и повторувала дека е нејзиното дете.
Кога стигнал малку подалеку, сам се потпрел на своите нозе. Тогаш се свртел да го погледне насмеаното лице на мајка си. Од неа се оддалечувал внимателно и бавно. Штом тргнувал кон неа, одел побрзо и се смеел. Поетот ја забележува и неговата желба да прооди, и брзината со која мајката му притрчува кога ќе се сопне.
