Прво се чуле слоговите на постариот брат. Потоа дојката го поттикнала и Кришна да проговори. Од неговите „ма, ма“ и „та, та“ се радувале и родителите и целиот дом. Јашода со восхит ги гледала малите заби што штотуку никнале и слушала како детето ги изговара првите гласови.
Јашода го прашувала дали ќе владее со светот и дали ќе ги чува блиските. Детето одговарало со ист глас, како на секое прашање да кажува „да“. Дојката го учела да повторува, а на Јива тоа му личи на мек глас на папагал. По учењето на мајките, Баларама полека го изговарал името Кришна, а Кришна му се обраќал со почит како на постар брат.
Кога момчињата веќе си зборувале еден со друг, едното предложило да одат да играат. Другото се загрижило дека мајката ќе се налути. На крајот дошол и уверливиот детски одговор дека нема да се налути. Со таа куса размена Јива покажува колку брзо првите гласови станале разговор.
