Камса, вознемирен од пропаста на претходните пратеници, го испратил Тринаварта. Тој оддалеку го забележал темносиниот Кришна во скутот на мајка Си. Помислил на Путана и на оној што се скрил во колата. Решил да влезе со поинаква измама, во облик на ветер. Тогаш се вмешала Јогамаја. Телцето на Кришна, нежно како син лотос, станало толку тешко што Јашода морала да Го спушти на земја. Исплашена за Него, се свртела со мислите кон Господ што престојува во сите суштества.
Тринаварта се завртел како виор и Го зграпчил детето. Над селото се истуриле камчиња, а низ воздухот летале парчиња од садови што можеле да ги повредат луѓето. Од татнежот едвај се слушале, а темнината им го скрила погледот. Се прашувале што се случува таму каде што лежело детето, нежно како ливче од син лотос. Во Нандовиот дом Јашода барала токму на местото каде што Го спуштила синот. Местото било празно.
Поетот ја споредува нејзината вознемиреност со крава што го загубила телето. По неа и другите плачеле. Луѓето дотрчувале низ невремето, а нејзината тага го зафатила целиот Гокула. Јашода ѝ довикувала на Рохини. Како да живее без да Го види, и како да му погледне во очи на Нанда? Раскажувачот ја скратил таговната беседа, зашто и самото сеќавање на тој плач го растопувало срцето.
