Додека блиските тагувале долу, малиот Кришна се држел со двете раце за вратот на оној што Го носел. Рацете на детето му се чинеле како цврсти јамки, а и тежината му растела. Тринаварта не можел ниту да Го носи ниту да се ослободи од Него. Во стихот прегратката е опишана како детско држење за нешто што наликува на венец. Кога на Тринаварта му запрел здивот, стихот прашува дали ветровите надвор биле токму неговиот здив, зашто во истиот миг и тие стивнале.
Тринаварта паднал во широк двор поплочен со камен и одекнал силен тресок. Жените дотрчале и се собрале околу него. Најпрво се уплашиле што го виделе, а потоа забележале дека детето над него гледа со отворени очи. Го кренале и со радост го однеле кај мајка Му. Ѝ рекле на Јашода да го земе синот кој бил грабнат и останал жив. Самиот Кришна во нивните раце ѝ бил како лек што ја освестил.
Пристигнал и Нанда со луѓето. Колку и да било необично она што лежело во дворот, тие дошле да го видат Кришна. Со рака што му треперела, Нанда се допрел до Него и со насолзени очи го зел од скутот на мајка Му. Жените веќе му ги провериле рацете и нозете, а таткото повторно го прегледал целото дете. Сакал со своите очи да види дали допирот на демонот оставил повреда.
Говедарите се прашувале како паднал толку силен напаѓач, а едно толку мало дете се спасило. Некои размислувале дали злобниот го стигнало сопственото зло. Други се сетиле на добрите дела и на преданоста на Нанда кон Вишну. Боговите пак замислувале како детето едноставно се држи за вратот на секој што ќе Го земе во скут. По сето тоа, помладите говедари се советувале отсега двете момчиња да ги чуваат во куќата.
