Кришна се разбудил, длабоко воздивнал и се протегнал. Ги триел очите, ја викал мајка Си и почнал да плаче. Кога го слушнал матилото, тргнал по звукот, уште нестабилен на нозете. Кога дошол до Јашода, матилото запрело. Таа го зела да го надои, а поетот ја споредува нејзината изобилна храна со дожд и детето со птицата чатака што го чека.
Кога забележала дека млекото во соседната просторија може да претече, Јашода го спуштила и побрзала. Се плашела дека во брзањето може да ѝ падне ако Го носи. Мадхукантха се запрашал како мајка толку нежна би го оставила гладниот син поради млекото. Снигдхакантха му одговорил дека и во тоа се гледа нејзината мајчинска љубов. За неа и Нанда, уште од раѓањето на Кришна, домот и сè во него станале драги зашто Му припаѓале Нему. Истото важело и за млекото и за киселото млеко што ги чувале за Него.
Таа ја прифаќала и напорната работа како грижа која малиот Кришна сè уште не можел да си ја пружи Самиот. Раскажувачот споредува и како лутина може да произлезе од нежноста и истовремено да ја зголеми. Како што молњата се јавува во дождовниот облак, така и меѓу мајката и детето, во самата нивна љубов, доаѓа миг на лутина.
Пред да тргне, Јашода му рекла на синот да го причува садот за матење само додека таа го погледне Неговото млеко и брзо се врати. Поетот ја опишува нејзината брзаница. Додека трчала натаму и назад, мајчиното млеко протекло низ облеката кај градите и останало на патот по кој минала.
