Кога дошле до Кришна, Јашода и Рохини застанале од двете страни и Го придржале. Постојано Му го бришеле лицето. Нанда и другите блиски Го гледале со наежена кожа, не можејќи да разберат како го држи ридот. Тој со насмеани очи и безгрижна рака стоел како во игра, а луѓето Го поздравувале. Баларама стоел пред Него и ги охрабрувал сите како водач на танчари што им дава знак.
Надвор имало дожд, гром, силен студен ветер и темнина. Внатре се слушале благи гласови и песни, струело пријатно ветре и блескала светлина. Луѓето танцувале и пееле пофалби, им давале дарови на оние што настапувале, слушале благословени стихови и гледале како децата си играат. Раскажувачот ја гледа нивната радост како плод на љубовта на Оној што го држел Говардхана.
Пред постарите Кришна го спуштал погледот со почит, со другарите се насмевнувал, а кога гледал некого што требало да го утеши, очите Му биле полни со нежност. Дури и животните седум дена и ноќи пиеле од сјајот на Неговото месечево лице, вели поетот, и не чувствувале глад или жед. Јашода и покрај тоа пак и пак Му принесувала различни вкусни јадења.
Снигдхакантха се прашувал како во неколку стиха да ги раскаже игрите од тие седум дена. Дури и Шеша, рекол, би имал што да додава по седум долги епохи раскажување.
