Додека жителите нашле каде да застанат под ридот, Индра претпоставил дека првиот налет на ветрот ги уништил. Пратил цела дружина божества да види. Се вратиле набрзина и кажале дека неговото очекување не се исполнило. Тогаш помислил дека сигурно ги потопил дождот што го пуштил со сета сила. Ги испратил самите божества на облаците, но и тие се вратиле со истиот одговор. Вознемирен, го поттурнал својот слон со остен и испратил уште еден весник. Тој му пренел нешто чудно. Истиот рид што ги примил приносите сега изгледал како да се вивнал нагоре.
Индра прашал што станало потоа и каде заминале луѓето од Враџа со своите деца. Пратениците повторно отишле. Надвор не виделе никого, па заклучиле дека огнот на молњата ги совладал сите. Индра се израдувал кога го чул тоа. Сепак ги замолил уште еднаш да погледнат со свои очи.
При следното враќање му рекле дека луѓето сè уште се живи. Влегле во просторот под Говардхана, длабок како подземен свет, и однатре допирал весел џагор. Целата камена маса на ридот изгледала како да почива во раката на помладиот брат на Баларама.
