Во зорите на следниот ден Снигдхакантха раскажал за едно утро кон крајот на месецот Дамодара. Јашода го видела малиот Гопала во постелата. Очите, како два сини лотоса, почнале малку да Му се отвораат. Таа нежно го погалила со дланката и го приспала уште малку. Потоа полека излегла на тремот за да измати кисело млеко за домашните. Рохини со синот била поканета во домот на Упананда, а и жените од куќата биле зафатени со своите обврски. Се приближувала големата семејна свеченост за Индра што ја одржувале на почетокот на Маргаширша.
Јашода повторно и повторно ја повлекувала врвката за матење и пеела за Кришна, надевајќи се дека ќе спие подолго. Се сеќавала на сè што направил како мал. Додека работеле нејзините раце, нараквиците ѕвецкале. Поетот ги спомнува и нејзината свилена облека и блескавите украси кај појасот. Таа погледнувала кон лицето на синот за да види дали Му се отвораат очите.
Во песната Го нарекла украс на семејството на господарот на Гокула и радост за очите на сите во Враџа. Ја опеала свеченоста на Неговото раѓање, спасот по доаѓањето на Путана, превртената кола и виорот што стивнал. Пеела за Кришна со лотосови очи, како ползи низ дворот и танцува во играта.
Потоа ги спомнала телињата за чии опашки се држел и расправиите на постарите жени за Неговите лудории. Го молела и понатаму да ѝ носи радост како на Своја мајка и побрзо да порасне за да ужива во игрите. Се сетила и на чудото кога ги видела трите света, а крајот на песната бил молитва Неговиот живот да биде слободен од старост и смрт и да биде исполнет со радоста на служењето на Хари.
