Пред да замине, Калија со сопругите Му принел на Кришна облека, венци, скапоцени камења, украси и мириси, како и голем венец од лотоси. Го обиколил, Му се поклонил и со своите тргнал кон островот. Јамуна станала чиста и слатка како нектар. Мадхукантха ја опишува Каустубха како камен што блеска на Кришна меѓу другите камења, како полната месечина меѓу ѕвездите. Раскажува и како Калија Го пренел, па облеката на Кришна не била натопена кога Тој се појавил пред жителите.
На брегот луѓето брзале кон Него, се треселе и едвај зборувале од радост. Први биле другарите на Негова возраст. Во прегратката секој се заборавал, така што ниту еден не можел ни да каже кој е. Кришна им пришол и на мајка Си, татко Си и другите блиски, секому со почитта што му прилегала. На кравите и на дивите животни радоста им била како на луѓето од Враџа. Дури и дрвјата што се исушиле од тага, вели раскажувачот, се раззелениле со нови лисја. Кога Јашода Го прегрнала, сите околу неа омекнале од глетката.
Кришна со насмевка Му се поклонил и на Баларама. Иако Баларама ја знаел моќта на братот, страдал гледајќи ја болката на Враџа. Сега Го задржал Кришна долго во прегратка. Луѓето се прашувале дали гледаат сон. Ако е сон, и страшната болка што ѝ претходела ќе биде сон. Ако се будни, конечно се исполнило она што го посакувале. Го задржале Кришна меѓу себе како повторно најдено богатство, а брахманите Го благословиле и го потсетиле Нанда на зборовите што му ги кажувале за силата на неговиот син.
