Од тага, па од радост, жителите на Враџа не забележале како дошла ноќта. Изнемоштени од глад, жед и од она што го преживеале, останале на брегот до зори. Јашода цела ноќ Го држела синот во скут, плашејќи се да не дојде друга опасност. Се радувала кога ќе Му го погледнела лицето, но споменот на случката повторно ја потресувал. Иако Кришна бил гладен, не Му дала ни млеко од таму измолзените крави. Се плашела дека отровот можеби уште оставил трага во сè на тоа место.
Камса од таен гласник дознал дека Калија си заминал од Јамуна. Го обзела грижа што силните сојузници еден по еден губат пред Кришна, а гласот за неговиот срам се шири. Кога слушнал дека жителите на Враџа ќе ја минат ноќта на брегот, им наредил на луѓето околу него тајно да се приближат. Требало наоколу да разгорат оган, па да исчезнат.
Кога пламенот се раширил, тие побегнале. Семејствата им се обратиле на Кришна и на постариот брат. Се плашеле од тоа што би останале без поглед на месечевото лице на Кришна, повеќе отколку од смртта и од страдањето. Мадхукантха вели дека огнот згаснал од еден здив на Хари. Во истиот стих додава дека мудреците во својата песна го замислуваат како Кришна го испива огнот.
