На разденување, откако огнот згаснал, жителите на Враџа пак дишеле слободно. Кај водата на Калинди, сега полна со сладост, Баларама Го повлекол Кришна и се заиграл со другарите. И луѓето и белите крави се собрале да гледаат. Кога љубопитноста околу нив пораснала, Кришна дозволил да си тргнат дома. Го ставиле во средината на поворката. Со песни, танц, инструменти и благословени стихови, под дожд од земни и небесни цветови, влегле во Враџа како ѕвезди што навлегуваат во небото.
Кога ја прибрале стоката, виделе дека дома сè е на своето место, до последниот сад за вода, иако никој не останал да внимава. Јадењето со гхи, подготвено претходното утро за свеченоста на Баларама, било свежо како да го зготвиле истиот ден. Ги ставиле двајцата браќа пред себе и сите заедно мирно го вкусиле јадењето што го оставиле кога истрчале кон реката.
Мадхукантха на крајот му се обратил на Нанда. Таков син му се родил, рекол. Со смирувањето на Калија ја зауздал и гордоста на Камса и на оние што го следеле. Раскажувачот ги гледа двете опасности како две реки низ кои Хари ги превел Своите блиски. Двајцата раскажувачи останале со склопени раце додека слушателите се враќале од задлабоченоста во таа случка. Потоа собирот се разотишол кон вообичаените должности. Со тоа завршува тринаесеттото поглавје.
