Мадхукантха нетрпеливо прашал што се случило со нивните мисли. Снигдхакантха рекол дека копнежот, заедно со стравот за должноста, започнал долг разговор во нив. Ако тешко можеш да се држиш до должноста, треба ли да се откажеш од неа, се прашувале. Како би се откажале од нешто што им носи добро во двата света? Како би се откажале од овој свет, во кој живее оној што толку го посакуваат? Како би се откажале од животот додека во нив се одржува истиот копнеж? Секое прашање ја откривало длабочината на следното.
По кратка тишина си признале дека можеби ќе ги прекорат родителите и другите семејства. Но како срцето што се радува на љубовта кон Кришна би можело да најде иста радост на друго место? И сонот им бил како пријателка. Во него Неговиот лик ќе им се појавел, а болката накратко ќе ја заборавеле. Сега грижата им го одземала и сонот. Во следниот стих и Кришна го прашал Своето срце зошто се препушта на љубовта без да ги реши сомнежите за должноста. Зарем пак, Му рекол, без да ги разгледа околностите се задлабочува во чувството за девојките за кои другите мислат дека ќе живеат во туѓи домови?
Во стиховите кон крајот на раскажувањето, една другарка го прикрива трепетот пред темна глетка, велејќи дека така отсекогаш реагирала на темна боја. Радха се обидувала со мислите да си донесе мир. И најблиските другарки, чувствувајќи го истото, ја споделиле Нејзината мака. Понекогаш мислата за Хари била силна како средба, а понекогаш сонот ѝ давал на разделеноста привид на гледање. Поетот ја споредува обновата на нивната радост со ползавци што се раздвижуваат под светлината на месечината.
