Штом стигнале близу до брегот, Кришна и Баларама скокнале од колата и ги повикале другарите. Гледале на двете страни додека навлегувале во шумата. Поетот го слуша пеењето на шумата во повикот на кукавиците, го гледа нејзиниот танц во нишањето на лијаните, а младите изданоци ги споредува со влакна што се накострешиле од радост. Понекогаш момчињата оделе, а понекогаш блиските ги носеле на рамена. Од преминот на Јамуна наречен Ватса-кридана стигнале до местото Сатика.
На знак со свирки, Нанда им дозволил да запрат. Се спуштиле кон широкиот предел на југозапад. Од нивните повици Вриндаван изгледал како да се разбудил. Ги распоредиле колите во облик на полумесечина. Во внатрешноста постепено влегувале кравите, сè додека просторот не се исполнил со стадото.
Првиот ден заштитата ја правеле самите коли. На следниот ден околу населбата наредиле трнливи гранки и дрвја. Говардхан се издигал пред оградата за кравите. Иако го оставиле старото место зад себе, населбата ја уредиле по познатиот ред. Поетот ја опишува како долга осум кроши и во средината широка половина од тоа. Додава дека со тоа ги дава мерките што окото може да ги согледа, а светото место во својата природа е неизмерно.
Куќата на Нанда ја поставиле во средината. До неа биле куќите на неговите браќа, а другите домови се ределе понатаму околу нив. Јива го споредува тој распоред со самата блискост во љубовта. Местото на секој дом ја одразувало врската меѓу луѓето во новото Враџа.
