Откако Гарга си заминал, блиските почнале да ги повикуваат момчињата по име. Тие ги напрегале ушите и се вртеле кон гласот. Слушале и кога некој ќе го повикал братот, а на своето име се огласувале со тивки звуци. Кога Јашода ќе го повикала Кришна со името што му го дал таткото, неговиот одговор ѝ носел радост. Дворот станал место за игра на двете деца, а другите момчиња дошле да им се придружат.
Песната во Враџа ги памети нивните мали ѕвончиња, брзото движење на стапалата и играта во калта крај кравите. Кога ќе се појавел непознат, детето се враќало кај мајката и се засолнувало во нејзината облека. Мајката ја бришела правта од меката кожа, а кога веќе му се спиело, устата уште му се движела како да цица. Нејзината насмевка ја придружувала таа глетка.
Снигдхакантха го спомнал и стихот во кој Кришна и Баларама наскоро тргнуваат без да ги допираат колената до земјата. Јива се задржал на тоа како возраста се менува, а сладоста на Кришна останува. Блиските посакуваат да се наситат од секој нов миг, но колку повеќе го гледаат, толку повеќе копнеат по Него.
