Следниот ден Снигдхакантха ја продолжил приказната. Секој ден детето им покажувало на блиските нешто ново. Жените доаѓале по две, по три, па и во цели редови, од девојчиња до старици. Правеле тивки звуци за да го насмеат. Во третиот месец темните кадрици му паѓале по челото, а тилаката од жолта и црвена боја му го истакнувала лицето. Посегнувал да го прегрнат, понекогаш плачел, а по доењето заспивал и повторно се будел на нивна радост.
Утрото на родилната ѕвезда Јашода подготвила празнично капење. Кришна лежел на грб на бела ткаенина и меко легло, како син лотос во бела река. Тогаш самиот се свртел настрана. Дојките веднаш ѝ кажале на Јашода. По зборот на Нанда таа ги повикала блиските. На оние што останале да ги чуваат куќите, поетот им довикува дека во Враџа навистина има крадец, детето што ги краде срцата.
По капењето, песните и благословите, Јашода го облекла детето во жолто. Додека се грижела за празникот и им давала работа на блиските, го положила во нишалка под големата кола во дворот. Крај Него оставила деца. Четирите столпчиња на лежајот го држеле мекото легло, а одозгора висела шарена китка од ткаенина. Кришна ја допирал со рацете, испуштал тивки звуци и одново се смеел.
