← Приказни од Гопала-чампу
Gopāla-campū · глава Pūrva 17, prose §§31–34; verses 33–38; Bhāgavata 10.20.45

Листовите што ветерот ги разменил

Радха и Кришна оставаат стихови врз млади листови. Ветерот ги носи еден кон друг, а секој го чува примениот лист до срцето.

Додадена:

Два млади листа крај отворен златен приврзок и бисери на земјен праг.
Уметничка илустрација на приказната

Во есента имало два млади листа, со стихови врежани со нокот. Ветерот ги зел и на секого му го донел стихот на другиот. Во стихот на Радха молњите биле среќни. Секогаш живееле со облакот, се покажувале со него и без него не се гледале. Другиот стих зборувал за месечината што излегла од облаците, за лебедите и темните лотоси во Вриндаван. Само Онаа на која тие глетки Му зборувале на Кришна не можел да ја види.

Кога Радха и Кришна по среќа ги добиле листовите, со солзи ги притиснале до себе. Секој го ставил примениот лист во шуплив златен украс и го носел како најважен приврзок на ѓерданот. Другарките гледале како на есен водата, водните лилјани, лотосите и месечевата светлина повторно стануваат чисти и блиски. Кај девојките, пак, ведрината на лицето и погледот не се враќала. Тешко им било да го гледаат тоа.

Мадхукантха се повикува на стихот во кој миризливото шумско ветре ја одзема жегата на сите освен на гопиите чии срца ги зел Кришна. Истата убавина на Кришна е како нектар кога е близу. Во разделба, вели поетот, секој спомен гори. За другите ветрето го носи здивот на светот, а за девојките што копнеат може да тежи како стрела. Ни во најсилната жал не си кажувале што кријат. И Кришна се измачувал со дилеми слични на нивните.

Извор: Gopāla-campū · глава Pūrva 17, prose §§31–34; verses 33–38; Bhāgavata 10.20.45 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноПесната за двајцата браќа со флејти
Единствени IP адреси на оваа страница: —