Како и секое утро, раскажувачите повторно седнале пред собранието. Снигдхакантха рекол дека сега ќе раскаже за годините кога Кришна и Баларама ја оставиле најраната детска возраст зад себе. Момчињата веќе не цицале. Биле немирни, со живи очи и насмеани лица. Се радувале на игрите со пријателите и сè повеќе ги привлекувале телињата. Едниот бил светол во сина облека, другиот темен во жолта. Учеле и како да свират на говедарскиот рог.
Кришна почнал редовно да носи облека. Кога мајка Му ќе Го облечела, првин грижливо ја носел ткаенината, па брзо ја тргал како да Го врзува. Понекогаш ќе ја наместел повторно. Со време навиката Му станала природна. Момчињата секој ден оделе со Нанда по стадото. Во шумата се качувале во неговиот скут и го прашувале за сè што ќе виделе. И кога ќе им кажеле да внимаваат, си ја мереле умешноста во играта со по две, четири или шест крави. Трчале еден по друг, а знаеле и да ги раздвојат говедата кога ќе се сплеткале.
По неколку такви дена Јашода со нежност го прекорила Нанда и решила да го задржи синот дома. И двете момчиња останале внатре и плачеле од копнеж по шумата. Еднаш се измолкнале мислејќи да тргнат по Нанда, но наместо внимателно да го изберат патот, се сретнале со другарите што ги чувале телињата надвор од Враџа. Со нив си играле и со радост помагале да ги причуваат телињата.
