Следното утро Мадхукантха раскажувал пред собирот. Свеченоста за Говардхана се одржала на првиот ден од месечевиот месец, објаснил, а држењето на ридот траело од третиот до деветтиот. На десеттиот ден Нанда ги поканил почитуваните луѓе од Враџа на оброк. Кога завршиле со јадењето, земале нешто за да го освежат здивот и разговарале. Мислејќи на подигањето на ридот, повторно се присетиле на настаните од Путана наваму. И оние што изгледале можни, и оние што изгледале невозможни сега ги гледале како извонредни дела на истото дете.
Го држел ридот како дете, рекле, и не се помрднал. Дождот си паѓал надвор, а внатре не навлегувал. Но освен што се чуделе на Неговата сила, сè повеќе се чуделе на љубовта што ја гледале во Него. Секој природно си го сака своето дете. Кај синот на Нанда, рекле, ниеден од нив не можел да си ја оддалечи љубовта, а во Него ја гледале истата љубов кон сите. Колку повеќе размислувале, толку потешко им било да најдат зборови или објаснување.
Нанда ги сослушал со радост и со наклонетост. Да ви стивне сомнежот за ова дете, им рекол. Им го пренел она што го чул од мудрецот Гарга. Откако Гарга ми го кажа тоа, додал Нанда, знам дека детево врши чудесни дела со силата на Нарајана.
Додека луѓето се радувале на зборовите на Нанда, дошле Кришна и Баларама. Собирот се затворил околу нив како светол круг и со радост го впивал сјајот на Кришна. По извесно време, луѓето донеле светли и темни ткаенини и украси од своите домови. Ги украсиле Кришна, Баларама и Нанда, секого посебно. Внатре, жените на ист начин ги почестиле Јашода и мајката на Баларама, Рохини. Истата свеченост се одвивала и во дворот и во домот.
