По заминувањето на Кришна во Матхура, Вринда и Паурнамаси тешко ја поднесуваа болката на жителите на Враџа. Со Мадхумангала се повлекоа во едно осамено шумско засолниште и таму разговараа за настаните. Многу подоцна, кога веста за судирот со Шалва донесе нова загриженост во Враџа, Вринда со солзи ја праша Паурнамаси што ќе следува. Паурнамаси рече дека тагата ѝ го затемнила и она што ѝ било пред очи, а уште потешко можела да го види она што допрва доаѓа. Вринда се зачуди како може да ѝ се замагли знаењето на Паурнамаси, која со Јогамаја го сокрива својот вистински облик под облеката на испосничка. Паурнамаси ја потсети дека и Вринда ја чувствува истата болка. Ѝ објасни дека моќта на љубовта го обзема дури и Кришна. Се присети на часот кога Тој ги бараше телињата и младите кравари низ шумата. Блискоста со преданите ја прави таа моќ видлива. И тие две, и самиот Кришна, понекогаш се потопуваат во љубовта на Враџа како во река, рече Паурнамаси.
Вринда праша што им останува да се надеваат. Паурнамаси ѝ раскажа дека по една ноќ мината во јад кај неа дошол непознат човек. Ѝ положил книга во рацете, ѝ рекол да ја разгледа и заминал. Бидејќи очите на Паурнамаси постојано се полнеа со солзи, ја замоли Вринда да ѝ чита. Книгата имаше златни листови со букви длабоки по боја како сини скапоцени камења. Беше украсена со камења и поврзана со низ од чисти бисери. На Вринда златото, темниот сјај и бисерите ѝ заличија на облеката и украсите на Кришна. Ѝ се пристори како Тој самиот да се појавил таму. Паурнамаси се израдува и ја замоли веднаш да почне. Во белешката на ракописот Вринда најде дека содржи извадоци од „Падма Пурана“, „Шримад Бхагаватам“ и други списи што помагаат тие да се разберат. Тие прочитаа за средбата со Дантавакра и се задржаа на разликата меѓу двете преданија. Паурнамаси предложи да ги читаат заедно, зашто подробноста во едното може да ја објасни онаа во другото. Кога стигна до зборовите за враќањето во Враџа, Вринда се оживеа. Според записот, Кришна ја преминал Јамуна, им оддал почит на родителите и ја примил нивната прегратка исполнета со солзи. Записот раскажуваше и дека им се поклонил на постарите сточари, ги утешил и ги израдувал жителите со скапоцени украси.
Вринда се праша дали жителите сепак ќе исчезнат од нејзината шума и пак ќе мораат да ја издржат разделбата. Паурнамаси побара да продолжи со читањето. Во еден текст Вринда најде опис на кадамба источно од езерцето на Калија. Дрвото има сто гранки и цути низ сите дванаесет месеци. Друг текст спомнуваше ашока со бел сјај северно од Брахма-кунда, која цути на дванаесеттиот ден од светлата половина на месецот Ваишакха. Од „Сканда Пурана“ прочита дека во Вриндаван, под закрилата на Вринда, Мадхава секогаш си игра со телињата, со Баларама и со младите кравари. Како може да си игра таму постојано, праша Вринда, кога сите чувствуваат дека е отсутен толку долго? Паурнамаси рече дека во Неговиот вечен престој периодите на видливата разделба се како еден миг. Потоа Вринда прочита разговор во кој Нарада се распрашува за дванаесетте шуми. Кришна му вели дека Вриндаван е Неговиот дом и ги вбројува меѓу своите и животните, птиците, дрвјата и луѓето што живеат таму. Во истиот текст Кришна вели дека никогаш не ја напушта шумата, иако од епоха до епоха се појавува и се повлекува од видик. Таа убавина, вели Тој, телесните очи не можат да ја видат. Паурнамаси објасни дека така списите зборуваат за видливата и скриената лила. Славата на Голока, рече таа, е секогаш присутна во Вриндаван. За да го објасни тоа, праша зошто некој би се качувал далеку по мед ако веќе може да го најде блиску. И Вринда и жителите на Враџа во тој час не ја гледаа целата широчина на местото каде што живееја.
Вринда повторно праша зошто Кришна, ако може да ги утеши жителите, дозволил да претрпат разделба кога тргнал во Матхура. Паурнамаси ѝ одговори дека и разделбата има место во текот на лилата. Со неа се зголемува радоста на повторното појавување, како што се продлабочува и нивната копнежлива љубов. Тие продолжија со зборовите на Шука за Кришна, чиј насмеан лик ја негува љубовта на жителите на Враџа и на градот. Паурнамаси во нив го слушна сведоштвото за Неговата постојана лила. Паурнамаси го спомна и храмот во Дварака, кој морето го поштедува, како друга слика за присуството што опстојува и кога местото околу него е изменето. Вринда ја прочита молитвата во која Брахма посакува да се роди макар и во шумата за да добие прав од стапалата на жителите на Гокула. Тие веќе го имаат Кришна за близок пријател, рече Паурнамаси. Кога Вринда прочита за засолништето под Говардхан, Паурнамаси го препозна ветувањето на Кришна да се грижи за оние што Му се довериле. Кога дојде до крајот, Вринда ѝ се поклони. Рече дека книгата ѝ го исполнила срцето и ја замоли за дозвола да ја постави како скапоцен камен во средината на ѓердан. Паурнамаси ѝ рече да го направи тоа веднаш, и Вринда го направи.
