Кога девојките се прибрале, Паурнамаси ги прашала како толкава строгост се вселила во нивните нежни срца. Ги споредила нивните лица со месечината. Месечината и кога е прекрасна има дамка и месец по месец исчезнува од погледот. Нивниот сјај нема таква дамка и нивните животи нема да се угаснат. Заедно со Вринда и Калинди, ќе им помага и кога ќе ја гледаат и кога нема да ја гледаат. Потоа им ги напомнала зборовите на Гарга до Нанда. На оние што го сакаат Кришна им е дадена заштита како на оние што стојат крај Вишну.
Паурнамаси ги замолила да бидат спокојни и да ги слушаат оние што ги водат. Додека им зборувала, девојките со златен сјај стоеле под тамалата со наведнати лица. Со солзи и наведнати погледи ги допирале листовите, како да ги бришат. Така поетот ја памети нивната тишина додека ги примале зборовите на утеха.
Ја прегрнале Паурнамаси и оние што биле со неа, и поверувале во нејзиниот совет. Пак посакале да Го видат Кришна. Фатени за раце, Радха и другарките се вратиле по скриена патека до шумата крај нивните дворови. Од тој ден Лалита, Вишакха и другарките станале најблиски со Радха, а Падма, Шаивја и другите со Чандравали. Раскажувачот вели дека, кога добрата судбина почнува да му помага некому, одеднаш се собираат многу нешта во негова полза, како знаци, луѓе и небесни помошници при стекнување царство.
